تبليغاتX
باران که بیاید همه عاشق هستند - × رباعیات ایرج زبردست

باران که بیاید همه عاشق هستند

ايرج زبردست ............ رباعی سرای معاصر

 سه رباعی از ایرج زبردست

در روزنامه فرهیختگان  ۱۷ دی ۱۳۹۰

جهت دیدن رباعی ها به ادرس زیر مراجعه شود

http://www.farheekhtegan.ir/content/view/34998/40/#JOSC_TOP

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم دی 1390ساعت 11:12 بعد از ظهر  توسط من  | 

 
شک نیست که خاستگاه باور هستند
  
در قدرت و بیداد برابر هستند
 
مائیم که در بند توهم هستیم
 
ابلیس و خدا هر دو برادر هستند


رباعی از : ایرج زبردست / چاپ در روزنامه ی ملت ما
یکشنبه 11/10/1390
+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم دی 1390ساعت 1:31 بعد از ظهر  توسط من  | 

 
 
این رباعی به عظمت جاودان کلمه دکترمحمد رضا شفیعی کدکنی که می داند عاشقانه دوستش دارم
 
 
هر سمت صدای عابرانی خسته است
 
: این راه به راه دیگری پیوسته است!!؟؟
 
: این راه نمی رسد به مقصد هرگز
 
این راه  تمام  راه ها  را بسته است

ایرج زبردست / شیراز ۲۳مهرماه ۱۳۹۰
 
 تاریخ چاپ رباعی :  روزنامه فرهیختگان ۱۴ آبان ۱۳۹۰
 
ویژه نامه استاد شفیعی کدکنی
 
به کوشش پوریا سوری
 
+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم آبان 1390ساعت 11:48 بعد از ظهر  توسط من  | 

 
 
                     روایت جاودان خراسان
 
  یادداشتی کوتاه برای عظمت کلمه ، دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی
 
>>>>>>>>>>>>>>
                                               ایرج زبردست
 
تا تهران ، تا 26 آذر ماه 1386 ، تا خانه ی هنرمندان ، تا آن عصر ابري سرد ، تا شعر خوانی شبهای چشمه و گوهران،  تا آن باران یکریز و چهار راه خیس گفتگو ، تا چشم های بی کران آن ضمیر ، تا دل بی قرار من و اقرارهای رو به اشتیاق ، تا آمدن کامل پرستو بر بام شوق ، تا نشستن آسمان بر زمین ،  تا آن خانه ی پر از حرف های آرام  و شاد ، تا تنفس اتفاقی روشن که سر بر شانه ی علاقه در آغوش رویا خوابش برد . تا.....تا.....تا این رباعی  ساده ی عریان 
 :
شب ، ساعت ابری مرا داد به تو
افتاد نگاه خسته ی باد به تو
باران زد و خیس شد تن خاطره ها
باران زد و باز یادم افتاد به تو
 
تا آن بامداد عجیب که موریانه ها آمدند و نیمی از تن خسته ی مادر را خوردند . تا فاصله ای که چمدان عاقبت را به دستت داد ، تا فیض شریفی و مرتضی کاخی ، تا این روزهای سربی تاریک که دیگر ازاعتماد به خویش هم می ترسم
 
*****
 
حالا که تمام جاده ها از راه رسیده اند ، حالا که از دور آمده ای ، به اين حوالي نزديك  خوب نگاه کن : ببين آن طرف درست یک قدم مانده به خیابان پروانه و گندم ، کسی جامه دران دارد می آید ، با عطر چشمهای عطار و راز هزار سیمرغ ، کسی آشنا به بیداری آسمان که هر روز ساعت بایزید را کوک می کند .عابری آبی پوش که جاده ی ابریشم از کف دست های او می گذرد . شاعری که هر شب ماه از صدایش می بارد و همه ی ستاره ها پیشانی اش را می بوسند . مثل مولانا پیراهنی از جنس آفتاب و صبح بر تن دارد و مثل حافظ  فال همه ی کلمه ها را گرفته است . متنی آمده از ازل که امروز و فردای کامل اعتبار ماست
 
*******
 این رباعی به روایت جاودان خراسان دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی که خورشید نیز از کنار او چراغ در دست میگذرد
:
هر سمت صدای عابرانی خسته است
: این راه به راه دیگری پیوسته است ؟؟
.....................
: این راه نمی رسد به مقصد هرگز
این راه  تمام  راه ها  را بسته است

شیراز ۲۳مهرماه ۱۳۹۰
 
منبع : روزنامه فرهیختگان ۱۴ آبان ۱۳۹۰
 
+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم آبان 1390ساعت 6:52 بعد از ظهر  توسط من  | 

 
سه رباعی
 
ایرج زبردست (زاده ۱۲دی ماه ۱۳۵۳ شیراز) شاعر و رباعی سرای معاصر ایرانی است.
 شاعری که با نگرشی نو و متفاوت اندیشی خاص به قالب دیرینه رباعی جانی تازه بخشیده
 است. بعضی از اهالی ادب ایرج زبردست را اتفاقی نادر و بزرگ در تاریخ رباعی سرایی ایران
 می دانند. خنده های خیس ( نایاب ) /یک سبد آیینه (نایاب)/ باران که بیاید همه عاشق
 هستند (چاپ هفتم) / نامه های من به اوما (چاپ دوم)/حیات دوباره رباعی/ به کوشش
 استاد بهادین خرمشاهی و محمد اجاقی (چاپ دوم) و..... از جمله آثار چاپ شده این
شاعر می باشد.
 
1
 
شب توبه و صبحدم گناه دگري
گشتيم و نيافتيم راه دگري
از چاه به جاي آنكه بيرون آييم
كنديم درون چاه ، چاه دگري
 
 
2
 
بي خويش درون خويش كرديم سفر
از خويش نداشتيم يك لحظه خبر
نزديك تر از سايه به من بود كسي ؟
او راه دگر گرفت و من راه دگر
 
3
 
عالم ز وجود مبهمي مي ترسد
هر دم ز شبيخون غمي مي ترسد
ابليس همان روز ازل مي دانست
يك روز خدا از آدمي مي ترسد
 
منبع : مجله ی تجربه شماره ۴ شهریور ۱۳۹۰
 
+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم شهریور 1390ساعت 2:2 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

به او که تا انتهای وقت رویا نویس چشمهایش هستم ) 

 

در ساعت من ،حکایتی ناپیداست

در ساعت من، قطره هزاران دریاست

این عقربه ها که گرد هم می چرخند

انگار یکی شمس، یکی مولاناست

 این رباعی در روزنامه ی فرهیختگان

در مجله ی  تخصصی شعر گوهران

در روزنامه ی خبر جنوب ویژه نامه ی رباعیات ایرج زبردست و  .....

چاپ و منتشر  گردیده است

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم شهریور 1389ساعت 11:14 بعد از ظهر  توسط من  | 

کشتند چراغ عالم افروزی را

دادند به ما  غم جگرسوزی را

صد بوسه به دست  ابن ملجم  می زد

می دید اگر علی چنین روزی را


+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم شهریور 1389ساعت 10:17 بعد از ظهر  توسط من  | 

گوشه ای از شعر خوانی در  شب شعر دانشگاه علوم پزشکی

( شیراز اسفند ماه ۱۳۸۸ )

تقدیم به ایران . و همه ی ایرانیان پاک سرشت

 تا در گل تقدیر دمید آن دم را

بی واژه نوشت قصه ی عالم را

ایران وطنم ، روز ازل بی تردید

از خاک تو می ساخت خدا آدم را

 روی آدرس زیر کلیک کنید :

http://www.kalam.tv/fa/video/22664/index.html

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم فروردین 1389ساعت 2:48 بعد از ظهر  توسط من  | 

 آیدا در آتش 

رویینه تنی در نوشت سرنوشت را. شایسته آفرینه ای که نعشش را آسمان نماز گزارد در سپید صبحی جاری . مرگ شاملو یعنی آیدا در آتش. این رباعی تلخواره سرودیست در سوگ اتفاق دانا ، شاعر  آیینه و بوسه بامداد بي غروب شعر احمد شاملو . ما که سپید نزیستیم دریا گریستیم ،حالا آیدا چه میکشد با این همه  او بودن ،  او نبودن:

شب حادثه را اشارتی مبهم کرد

از قاعده ی جهان ، زمان را کم کرد

ای باور بی کرانه ، ای قوی سپید

پرواز تو ، پشت آسمان را خم کرد

                                                                       شیراز /  زمستان  ۱۳۷۹

+ نوشته شده در  جمعه دوم بهمن 1388ساعت 6:7 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

شب بود ، شبی فراتر از باور بود

در سینه تنگ من دلی دیگر بود

آنشب که ازل قدم به چشم تو گذاشت

یک جام شراب دست پیغمبر بود

شیراز / آذرماه ۱۳۸۸

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم آذر 1388ساعت 1:16 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

                    این رباعی برای چهلمین روز ندا آقا سلطان ، کبوتری که روی پیشانی

                                                 آبی آسمان نوشت : ایران ـ آزادی

از کوچه تاریخ صدا می آید

گلبانگ خدا خدا خدا می آید

فریاد بلند سبز آزادی ما

از حنجره سرخ ندا می آید

  تاریخ سرایش

 ۸  مرداد  ۱۳۸۸

 

+ نوشته شده در  جمعه نهم مرداد 1388ساعت 1:53 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 این رباعی ، برای این روزها ، این روزهای عجیب و کبود .......

و  مردمی که در چشمهایشان ابرهای خاکستری تجمع  کرده اند

 

شک ، پنجره ای بروی دنیا وا کرد

شک ، آن لغت غریب را معنا کرد

شک ، خیر ه به زندگی ، حقیقت را هم

بین همه ی  دروغ ها ، پیدا کرد

 

ایرج زبردست

شیراز   -  ۲۸  خرداد  ۱۳۸۸

+ نوشته شده در  یکشنبه سی و یکم خرداد 1388ساعت 7:18 بعد از ظهر  توسط من  | 

کشتند ، چراغ عالم افروزی را

دادند به ما  غم جگرسوزی را

صد بوسه به دست  ابن ملجم  می زد

می دید اگر علی ، چنین روزی را

                                     شيراز / فروردين ۱۳۸۸

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم اردیبهشت 1388ساعت 1:12 قبل از ظهر  توسط من  | 

 

يكباره جهان سر به گريبان گم شد

هر ثانيه در هجوم عصيان گم شد

يكباره دهان آفرينش وا ماند

ابليس اناالحق زد و انسان گم شد

                                                          نقل از مجله نقد و بررسي

                                                          كتاب تهران / شماره ۲۴

                                                             صفحه ادبيات / به انتخاب

                                                             دكتر مرتضي كاخي

  

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم اسفند 1387ساعت 1:34 قبل از ظهر  توسط من 

 

آمیخت شبی سپید با لبخندش

آتش به سجود آمد و شد پابندش

عصیانی ایمانم و می گویم فاش :

زرتشت پدر بود و علی فرزندش

                                                                                               تاریخ سرایش / شیراز

                                                                                                                   مهرماه  ۱۳۷۹

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم دی 1387ساعت 9:28 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

ای کــــــاش حدیث کوچ باور می شد

دیواره هر قفس پــــر از در می شد

من مانده ام و خـــیال پروازی سبز

ای کـــاش دلم شبی کبوتر می شد

                                                                       نقل از مجله جو ا نا ن ا مروز

                                                                             ۱۳۷۵ 

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم آذر 1387ساعت 4:53 قبل از ظهر  توسط من  | 

 

بر دوش نگاه ، نعش دیدار شدم

سر تا به قدم ، زخمی آوار شدم

تا خواست نفس نقش عدم را بکشد

من خواب تو را دیدم و بیدار شدم

                                                   تاريخ سرايش / ۱۳۷۸

+ نوشته شده در  جمعه یکم آذر 1387ساعت 9:29 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 چون عبارتي سر به زير از مصاحبت ابرها آمد و ساعتي با شنل آبي اش همه جا را خيس از حكايتي تازه كرد.باري امروز تكامل عاطفه ي جهان بود. امروز درويشي ساده و بي ريا آمد و روي گليم خاك نشست.امروز خدا نبض خيس قلبش را با ما قسمت كرد.امروز مسافري با کفش روشن ستاره قدم برچشم هاي زمين گذاشت. امروز آسمان مهربان تر از خواب دریا شده بود.

..................................

 امروز شيراز پــــلك تر باران را بوسيد.

................................

اين رباعي براي من مثل باران پر از طراوت تكرار است.اين رباعـــــــي را بـــــراي اوما سروده ام.او كه مي داند باران هميشه مرا تا سمت های نایاب خاطر ه اش جاری خواهد کرد:

                                           شـــــب، ساعت ابري مرا داد به تو

 افتاد نگاه خسته ي باد به تو

   :باران زد و خيس شد تن خاطره ها

 باران زد و باز يادم افتاد به تو

                                                                                           تاريخ  نوشت ۱۰ آ بان ۱۳۸۷

                                                                                                                                    ساعت ۱۵

                                                                                                                        تاريخ سرايش رباعي ۱۳۸۶   

+ نوشته شده در  جمعه دهم آبان 1387ساعت 2:15 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

در خانه صدای دیگری خواهد بود

من با خبر از هر خبری خواهد بود

من رو به در ایستاده ، من مي داند

در باز شود ، باز دري خواهد بود

                                                                                   تاريخ سرايش ۱۳۸۲

+ نوشته شده در  جمعه سوم آبان 1387ساعت 3:42 قبل از ظهر  توسط من 

 

من:فلسفه ی خاکم و هستم تا نیست

یعنی که رسیده ام به هستی با نیست!!!

:در من تب تکرار ازل پیچیده ست

جایی برسم که هیچ هم آنجا نیست

                                                        تاریخ سرایش  ۱۳۸۱

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم آبان 1387ساعت 0:56 قبل از ظهر  توسط من 

 

گفتند کلام تابناکم کفر است

اندیشه ی اشراقی تاکم کفر است

:اینسان که طواف می کنم میکده را

گر کعبه نسازند ز خاکم کفر است

                                                                                            تاریخ سرایش ۱۳۷۷

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام مهر 1387ساعت 5:23 قبل از ظهر  توسط من 

 

                                  عمرم که نفس به جستجو می ریزد

                                     از چشم دو عالم آرزو می ریزد

                                     پیغمبر عاشقان دلسوخته ام

                                     گر آه کشم کعبه فرو می ریزد

                                                                                         تاریخ سرایش /  ۱۳۷۵ 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم مهر 1387ساعت 1:46 قبل از ظهر  توسط من 

 

در بازی عشق زندگی باخت مرا

جز درد، کسی دریغ،نشناخت مرا

هر در كه زدم سنگ جوابم دادند

اين شهر به یــــاد كوفه انداخت مرا

                                                           تاريخ سرايش / ۱۳۷۶

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387ساعت 0:6 قبل از ظهر  توسط من 

 

 

                               مــــن: قامت مرگ را کفن می خواهم

                                با حادثه جنگ تن به تن می خواهم

                                با دست شراب کعبه را باید شست

                              این ست حماسه ای که من می خواهم

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم شهریور 1387ساعت 1:47 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                          شب برکه ی ماه

                                     شب سکوتی شنواست

                                   شب خیره به هر چه هست

                                       شب خیره به ماست

                                         شب در من و....

                                        من در شب و.....

                                        شب می داند:

                              هر جا که منم هزار و یک غار حراست

 

                                                                                                            نقل از کتاب حیات د و باره د یروز

                                                                                                به کوشش بها د ین خرمشاهی و محمد اجاقی

                                                                                                                    نشر قطره ۱۳۸۶

 

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم شهریور 1387ساعت 8:24 بعد از ظهر  توسط من  | 

                                                                  

                                                                           هفتاد و یکمین سنگ قبر

                                                                                                         به یدالله رو یا یی

                          تن ، من ، من تن : تنی تنان خواهد شد

                          هر سمت نهان من دهان خواهد شد :

                             هر جا که زبان منزل خاک شوم

                          آنجـــا همه جای این جهان خواهد شد

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه دهم شهریور 1387ساعت 6:45 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                    از هر طرفی باد...وَ.....

                           از هر طرفی شب، لکنت فریاد.....وَ....

                      از هر طرفی سنگینی بی ثانیه ای با سرسام

                                      روی تنم افتاد...وَ....

                                                *

                                      ....از هر طرفی......

 

                                                                                                برگرفته از کتاب یاد نامه ی استاد  بها د ین خرمشا هی/  

                                                                                                  علی د هباشی/جلد دوم/ نشر قطره ۱۳۸۷/ تاریخ

                                                                                                                    سرا یش  رباعی فرورد ین ۱۳۸۴  

          

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم شهریور 1387ساعت 5:57 بعد از ظهر  توسط من  | 

                                

 

                                         درویــــش همیشه بی نیاز، آینه است

                                  صدقای سرود* شهرراز ،آینه است

                                  با سنگ دلان سنگ در دست بگو

                                 آییــنه اگر شکست باز ، آینه اسـت

 

                                                             *صدقای سرود به معنای ترانه ی پاکی و راستی،نام

                                                            دیگر نیما یوشیج است.این رباعی به نیما و گل اندامش

                                                                     سیروس طاهباز تقدیم شده است.

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام مرداد 1387ساعت 6:13 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                              می خواهم با پرنده

                                                    اینجا ، آنجا

                                           با کوه ، درخت ، چشمه

                                         با دریا ، با پروانه ، هوا ، نور

                                                    و...و...

                                               دوست شوم

                                        می خواهم با بهار باشم :

                                                   تنها

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم مرداد 1387ساعت 2:8 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                                     آهای خبر خبر خبر

                                     :امشب در میدان بزرگ شهر

                                  مردی دیگر بر دار کشیده می شود

                                            ..................

                                          امشب ماه ابری

                                          تن وقت سرخ

                                       : .....آهای خبر .....

 

                                                                                                        برگرفته از کتاب حیات دوباره ی دیروز

                                                                                                 به کوشش بها ءدین خرمشاهی / محمد اجاقی

                                                                                                                 نشر قطره /تهران ۱۳۸۶

 

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم مرداد 1387ساعت 6:8 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                          من هوش الفبای جهان،من داناست

                            در من خرد هزار و یک مولاناست

                                       من بی همه

                                        من با همه

                                     من شکل همه

                         من آن لغتم که هر لغت را معناست

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم تیر 1387ساعت 4:52 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

       یک رباعی تازه

            این رباعی هیاهوی سلوک چشم های ساده ای ست که زبان باد و آب را

         می فهمد و هر شب لبریز ماه،عصـــاره ی آفاق را می نوشــــــــد.برای او

         که حجم معطر بوم های دنیاست:

                                           دیدم همه شکلها رها از خویش اند

                                    خاموش تکلمند و می اندیش اند

                                 دیدم که سماع می کند باد به دشت

                                   دیدم همه ی درخت ها درویش اند

 

                                                                                                                   نقل از مجله ی اد بی آ ناهید شماره ۲

                                                                                                                                    خرداد ۱۳۸۷

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم تیر 1387ساعت 1:29 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

          یک رباعی تازه

                                   دست همه سنگ طعنه و صد رنگی ست

                            سهم من و تو:شکستگی،دلتنگی ست

                                  ای دل،قدم خیال بر می داری

                          برگـــرد،که خانه ی خدا هم ســـنگی ست

 

                                                                                                              نقل از مجله ی آ نا هید شماره ۲

                                                                                                                             خرداد ۱۳۸۷

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم تیر 1387ساعت 6:50 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

  یک رباعی تازه

...و انتهای ابری عصری ، با جام های کوچک باران که بر زمین می ریخت. آسـمان

اندازه ی دوستت دارم های من می بارید و تو شبیه وسوسه ای تشنه با آن شنل

 کـبود به عطر چشمهای خیره ام فکر می کردی. بعد از آن اوقات عـریان عجیب

حالا گیاهی خوشبخت شده ام که راه ملکوت را در تاریـکی خــاک جستجو

میکند.ایــــــن رباعی با هزاران بوسه به لبهای ساده ی دیروز :

 

                                              شب، ساعت ابری مرا داد به تو

                                      افتاد نگاه خسته ی باد به تو

                                 باران زد و خیس شد تن خاطر ه ها

                                       باران زد و باز یادم افتاد به تو

 

                                                                                    نقل از مجله ی اد بی آ ناهید شماره ی ۲

                                                                                                                                 خرداد ۱۳۸۷

 

+ نوشته شده در  یکشنبه نهم تیر 1387ساعت 1:46 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                      با ساعت من که نیستی

                                     فکر مرا تا عقربه های تلخ

                                            تا حادثه ها

                                        تا عصر هزار جمعه

                                         تا ..... خواهد برد

                                        .................

                                          : ای ثانیه

                                              با تو

                                            من کجا؟

                                           فکر کجا ؟

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387ساعت 7:13 بعد از ظهر  توسط من  | 

   

      او رنگ تازه حرف را بر بوم شبهای من ریخت. احساس من چه در رباعی چه در نامـــه ها

      آب از چشمهای رویایی او می نوشد.چشمهایی که بی شک خضر هم آنها را دوست

   دارد.این رباعــی تصویری از ابداعات من است و آن را خیلی دوست دارم. با تمام

دل تقـدیم به او که ..........

   

                                                                      

                                  

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387ساعت 12:41 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                   فهمید دهان من دهانی دگر است

                             :در مرگ ضمیر هفتمی شعله ور است

                                 فهمید که قفل بی کلیدی در ماست

                                فهمید همیشه یک نفر پشت در است

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387ساعت 7:6 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                 اینجا که دقیقه مرد...آنجایی و بعد...؟

                             تبدیل به تعریف معمایی و بعد...؟ 

                                     ...با شکل دگر...

                                    ....جای دگر...

                                     ....بار دگر....

                           می آید و می آیم و می آیی و بعد..؟

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم خرداد 1387ساعت 4:59 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                 مثل تن سنگ سخت باشم شاید

                                 یک جغد سیاه بخت باشم شاید

                                  حالا که دهان عقلم و انسانم

                                  صد سال دگر درخت باشم شاید

 

 

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم خرداد 1387ساعت 12:58 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

                                                                     به اوما و عطر آن شبهای ماه

                                           بــاغ از تو، ادامه ی بهــارش با من

                                      آوای زلال صد هزارش با من

                                   شبهای قشنگ دوستت دارم را

                                       یکبار بگو هزار بارش با من

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387ساعت 10:20 قبل از ظهر  توسط من  | 

 

                                       داریم هماره خنجر شک در مشت

                             هان بی خبران، بی خبری ما را کشت

                                 تا چند به گرد فرقه ها چرخیدن

                              زرتشت علی بود ، علی هم زرتشت

 

                                                                              برگرفته از کتاب ایرج زبردست خیامی دیگر

                                                                                                        نشر روشن مهر / به کوشش مریم روشن

                                                                                                ۱۳۸۳

 

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم خرداد 1387ساعت 6:12 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

                                                        کی چشم من از تو ؟

                                              کی جهان از باران ؟

                                                   کی ماه

                                            در ایستگاه هر شب

                                        عریان سرمی زند از پنجره ؟

                                               کی می آیی

                                           ای طرح لبان وقت

                                                 ای این

                                                  ای آن ؟

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم خرداد 1387ساعت 6:42 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

                                   آنسوی جهان: دهانی از همهمه نیست

                                از ریزش تدریجی تن واهمه نیست

                                     آنسو نه زمان نه سمت....

                                            اینجا که منم :

                          شکل دگری هست که شکل همه نیست

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387ساعت 7:4 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                                 حالا از با تو می نویسم

                                  حالا هر قدر که خواستی بمان

                                        حالا با این سایه و.....

                                            این اتاق و ....

                                            .................

                                               شاعر :

                                    حالا باید به تو فکر کرد

                                             از حالا تا.....

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387ساعت 12:29 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                                       فریاد کشید برگ :

                                                   ای داد

                                                   ای داد

                                                   ای داد

                                          دوباره باد می آید باد.

                                          اینبار تن وقت نلرزید ،

                                                    اینبار :

                                               افتاد : نیفتاد

                                               نیفتاد : افتاد

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387ساعت 5:51 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

 

ای کعبه ، منم صدای دلسوخته ها

آتش به دلی چو من ، ندیده است خدا

این پرده که گرد توست ، می دانی چیست ؟

دود دل من طواف کرده است تو را

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387ساعت 11:20 قبل از ظهر  توسط من  | 

 

                                      ای مــــــــــثل غرور ساده ی آینه فاش

                              کـــــاری نکنی شکستگی آید و کــاش

                              دیـــــــدار تو بــا آینـــــه حــــــــرفی دارد

                              هم با همه باش و هم جدا از همه باش

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387ساعت 1:53 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

 

                                  تب ، یک تب ناگهان ، شکستم می داد

                     چون شمع ، سری شعله پرستم می داد

                        می سوختم آنچنان که آتش تا صبح

                           فریاد زنان ، آب به دستم می داد

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387ساعت 6:15 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

                                          روح سحری ، ناز دمیدن داری

                            مثل غزلی تازه ، شنیدن داری

                          ای قصه ی روزهای من بودم و تو

                             آنقدر ندیدمت که دیدن داری

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387ساعت 5:58 بعد از ظهر  توسط من  | 

 

                                       باید به تماشای ندیدن برسی

                               بی بال به آغوش پریدن برسی

                           چون پل که پر از عبور یاد من و توست

                             بگذر ز خودت تا به رسیدن برسی

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1387ساعت 1:5 بعد از ظهر  توسط من  | 

مطالب قدیمی‌تر