عطر حرف
نامه اي به سيد محمد خاتمي
از اتفاقهایی که با دیروز راه میروند و از دیروزی که با موهای سپید و چشمهای خاکستری زیر درختهای تاریک دنبال کلیدهای روشن میگردد.همان کلیدهای روشنی که روزی عابران ناتمام، آنها را به جای دانه ي گندم در دهان سرد خاک آسیاب کردند و گذشتند.حتی اشیا و درختها هم میدانند ، دیروز حافظه ي عجیب و وسیعی دارد.دیروز این پیر هزار ساله ي آشنا، وقتی دهان باز میکند همه سکوت میکنند و لام تا کام ، نگاه در حیرت میریزند.هر چه باشد دیروز، پدر امروز و پدر بزرگ فرداست و دگمه های باستانی پیراهنش را تاریخ بسته است.دیروز بی منها ،بی ضربدر از سطرهای سپید و متن های سیاهی میگوید که خوابهای بی تعبیر امروز را به فردا نزدیک میکند. فقط باید چونان علامت ؟ بود و از تازیانه ي جواب نترسید.
................................................
باري ، این روزها تنها راه رسیدن به یقین، نگاه به چشمهای بي فريب و دروغ تاریخ است که با عصای دیروز به دیوار بلند تجربه تکیه زده است.معلمی که روی تخته سیاه غفلت چراغ میکشد و جاده اي كه انتهايش به ستاره و لبخند ميرسد.باور کن ، با شک نیز ، هم عقیده که باشی میفهمی، همین معلم دارد به جای من این سطرها را برایت مینویسد. معلمی که نبض حافظه ی بشريت است و جهان را گلخانه اي آکنده از گلهاي سپيد صلح ميخواهد.
.......................................
:وقتی تردید خط خورد ، ورق خورد . باید کنار هر نقطه یک چراغ سبز گذاشت و خیابانی کشید که تصادف در آن افسانه باشد ،باید شکل راحت پنجره ای شد و هر روز به خورشید و سایه های بی خمیازه ي صبح سلام کرد ، حتی باید رنگ پیراهنت با دیگران متفاوت باشد ، باید هوای تازه ي بامداد را در آستانه ي مسمومیت قرن ، با سایه های شب زده تقسیم کرد و لب هر پنجره گلداني پر از نور و حرف گذاشت ، باید به همه ي کلاغ ها گفت : کبوتر باشید و به مترسکها پلک زدن را آموخت ، باید شاعر را مثل هوا آزاد گذاشت تا روی تن ابرها بنویسد : باران که بیاید همه عاشق هستند. باید عاشقانه به سیاست لبخند زد و كابوس تبر را از همه ي باغ ها منها كرد ، باید تندیسی از اعتماد و مهر ساخت و به دست مردم داد ، مردمي كه رود را ميفهمند و به شاخه ي نور و کلام ساده ی سنگ ايمان دارند ، تندیسی که هر روز صبح اذان بگوید و دهانش بوی ذکر و غار حرا بدهد . باید از این آسمان زيبا ، هوای مسموم را گرفت و کمی خورشید ، روی چهره ي غبار آلود ماه و ستاره ها پاشید.بايد آرام آرام ، اين خاك را دوباره از خواب بيدار كرد و مثل آتش، مثلث حرف زرتشت را جشن گرفت.
................................................
: باری ، بزودی برف خواهد آمد.برفي كه از سرنوشت سپيد آسمان با تو ميگويد. و رد پایت آنگاه ، روی برفها مینویسد: ا....ی.....ر.....ا.....ن
با احترام و مهر
ايرج زبردست
شيراز / ۱۵ دي ماه ۱۳۸۷
باز نگری /۲۰ بهمن ۱۳۸۷