عطر حرف
کنار همین چند روز پیش، کبریت حرف متنی را در من روشن کرد كه هوشم را تا عدم سرعت برد.تا بیخیالی را برای اندک زمانی معمار قصر عمر کنم. اما نه شمس گذاشت نه سهروردی و نه عطار سيمرغ نگاه . از عبور گفته بودم و از هفتاد سنگ و زایری که دلتنگی هایش را روی قلبم امضا کرده بود. نه نازی بود نه نیازی . شايد محكي براي جا بجايي كوهي كه هنوز دامنه اش را سجده گاه خويش ميخواهم.
....................................................
با سرآغاز خلوت ،حافظ پيرانه سر ، سر خوش و قدح نوش ، با فالی دست افشان ميخانه شدم:باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش / وین سوخته را محرم اسرار نهان باش....زبان در تبعيد و چشمهاي معترضم يكسو نگري كردند و باز مرا چون كشتي شكسته اي از ماسه هاي سرد كسالت بيرون كشيدند .
..............................................
و تازه فهميدم ،چقدر مسعود سعد ، نايش از تاريكي سرشار بود و صبح را در خانه بي روزن شب نماز ميگزارد.
.......................................
راستش هر چه فكر ميكنم ميبينم ،ديگر اين عقل براي من عقل نميشود.عقلي كه نه مرا ميشناسد ، نه خودش را . فقط ميخواهد او باشد و شكل تازه اعتنا ، تا با جادوي زبان ، مكانيسم تكلم جهان را تغيير دهد.باور كنيد من ديگر زورم به اين عقل لجوج اميدوار نميرسد.حتي حرف پير تبريز هم ديگر كار ساز نيست: با عقل آب عشق به يك جو نميرود / بيچاره من كه ساخته از آب و آتشم
..........................................
دعا کنید، تا باز نفس قدسی آن متن مهربان، سحر خیز یاد و رویایم کند.
ارادتمند خوبان
ايرج زبردست
ساعت ۵ بامداد ۲۰/۱/۱۳۸۸