این روزها هوا ابری ست و هر شب صفتی ، تکه ای از خورشید را از دیوار آسمان میدزدد و در پای تاریکی میاندازد ، تا اینسان درونش از ظلمات و نديدن لبريز گردد. این روزها جای باران ، سرب میبارد و آدمها با چترهای فلزی در خیابان راه میروند.

.......................................

نمیدانم از کجا و چگونه در آغوش حرف بنشینم و  در اتاق کلمه ها  قدم بزنم.راستش بعضی از عزیزان به سایت و وبلاگ های دیگران میروند و به نام من پیغام میگذارند. پیام هایی عجیب و غریب که روح مرا به صلیب حیرت و تعجب میخکوب میکند. حالا چگونه این کار را ، و با چه وجداني انجام میدهند خدا میداند و بس. 

.................................................

نه از آن دسته شاعرانی بوده و هستم که به نهاد و گروهی وابسته ، يا باج داده باشم . و نه  عادت دارم به  وبلاگ ها  سر بزنم  و  پیغام بگذارم. یا بنویسم :به روزم ، یا لینکتان کردم ، لینکم کنید. از ین جور   عادات و مباحث اینترنتی که  سخت از آن گریزانم و به ندرت ،آن هم در مواقع ضروری ، تن به آن میدهم.خلوتی دارم به رنگ ابدیت و اتاقی که بوی سیب و ازل و ماه  میدهد.حالا این اشخاص چه قصد و غرضی دارند و چه در سرشان نفس میکشد،خدای دانا آگاهست.

 هر که جانب اهل وفا نگه دارد

خداش در همه حال از بلا نگه دارد

..........................................

بیایید مهربان باشیم آنقدر مهربان ، که دری بسته نبینیم و همسایه ها با گل به یکدیگر سلام کنند.آنقدر مهربان ،که به قول بامداد بی زوال ،قفل افسانه  و  شب در دورترين نقطه جهان چادر زده باشد.مهربان باشیم ، آنسان  که  آب و سنگ  هم برایمان دعا کنند . دعا کنند انسان بمانیم  و  زیر سایه  آن لغت تنها ، با تن ها به سمت  آن دریاچه رویایی زیبا حركت كنيم.خاک را ببوسیم تا به آسمان ایمان بیاوریم.پرنده باشیم تا بفهمیم ، محبت آسمانی ست که هرگز گم نخواهد شد.

 

                                                                                                      ارادتمند نازنینان

                                                                                                          ايرج زبردست